Jakoś dziwnie gromadzą się rzeczy, książki, ubrania, pamiątki. Gdy leżą poukładane na półkach, stoją ustawione tematycznie w szafie, trudno oszacować kiedy robi się nadmiar. Wystarczą drobne porządki, by przekonać się, że wszystkiego jest za dużo.

Kiedy wracam z Białegostoku zawsze mam takie same myśli w głowie, takie same uczucia, i zawsze dopada mnie ten sam ból w poniedziałek.

Dobiegł końca cykl błogosławieństw wypowiedzianych na górze, w związku z czym podzielę się krótką refleksją na temat wszystkich, a w szczególności nad ostatnim.

Pod wpływem fragmentu z ostatnio obejrzanego filmu „Stowarzyszenie umarłych poetów”, w którym uczniowie po kolei wchodzą na stół, aby spojrzeć na przestrzeń i ludzi z innej perspektywy, zaczęłam się zastanawiać, co taka zmiana położenia wyzwala w nas i w czym może nam pomoc. Nim przejdę do wyjaśnienia moich przemyśleń, najpierw zacznę od drogi, która doprowadziła mnie do moich wniosków.

Kodeks Synajski – najstarszy, z 350 r. n.e., niemal kompletny rękopis Nowego Testamentu, zawierający również greckie tłumaczenie Starego Testamentu. Konstanty Tischendorf odkrył go w 1844 roku w klasztorze św. Katarzyny na Synaju. Cenne pergaminy stopniowo zostały przez niego wywiezione do Rosji i do Niemiec. W 1933 roku British Museum zakupiło manuskrypt od Związku Sowieckiego, za który Stalin otrzymał 100 tys. funtów. „Przez długi czas była to najwyższa cena, jaką kiedykolwiek zapłacono za pojedynczą książkę, w dodatku niekompletną” (Wikipedia). Odtąd zdecydowana większość pergaminowych kart, bo aż 346,5, przechowywana jest w British Library w Londynie, pozostałe części kodeksu znajdują się w Petersburgu, Lipsku oraz w miejscu odnalezienia – w klasztorze na Synaju.

Księga ciągle przemawia na nowo. Tym razem Ewangelia Łukasza 7 rozdział.

Jan przysyła z więzienia uczniów, by zapytali, czy Jezus jest tym, „który miał przyjść”. Nie wiedział? Nie przeczuł w Jordanie, gdy go chrzcił?

Mąż szedł za nią, a towarzysząc jej płakał aż do Bachurim. Abner rzekł jednak do niego: Wróć się! I wrócił się. - 2 Sm 3:16

Był to Paltiel, syn Lajiasza, któremu została odebrana jego żona – Mikal, córka Saula. Dlaczego tak się stało – można przeczytać w Drugiej Księdze Samuela. Nie jest natomiast jasne, dlaczego Paltiel płakał. Możliwe, że żałował zaszczytu bycia zięciem królewskim. Oddając Mikal przestawał należeć do rodziny Saula. Inna możliwość, że po prostu kochał Mikal.

W telefonie już nie usłyszę tego jedynego na świecie głosu z owym wibrującym „r”, już nie złoży mi życzeń urodzinowych wcześnie rano, by nikt jej nie uprzedził, ale i nie powie paru słów prawdy, bo takie miała prawo.

To już nieaktualny adres i obce ścieżki, po których spacerowałyśmy.

I rzekł: Zaprawdę powiadam Wam, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios – Mat. 18:3

W trudnych sytuacjach, pewnie wielu z nas zastanawiało się, jak to dzieci mają łatwo w życiu. Nie mają obowiązków, otoczone są miłością rodziców, a ich sposób postrzegania świata budzi wręcz zazdrość. To właśnie one umieją cieszyć się z drobiazgów i czerpać z życia niesamowitą radość. Pamiętam, że moim problemem życiowym bardzo dawno temu była pogoda, bo tak bardzo chciałam iść pograć w piłkę… Reszta nie była aż tak ważna.

Kontynuacja tekstu: Co się stanie (2)

CO STANIE SIĘ Z CHRZEŚCIJANAMI, KTÓRZY ODRZUCILI JEZUSA

Pan dla siebie samego wszystko sprawił, nawet i niezbożnika na dzień zły – Przyp. 16:4 (BG)

Kontynuując poprzednie rozważania Co się stanie (1) i Co się stanie (2), próbując odpowiedzieć na pytanie: co stanie się z chrześcijanami, którzy odrzucili Jezusa, rozważmy następujące wersety:

Kontynuacja tekstu: Co się stanie (1)

Poprzednio rozważając problem: co stanie się z chrześcijanami, którzy odrzucili Jezusa, szukaliśmy wersetów dotyczących życia i śmierci a zwłaszcza tzw. wtórej śmierci. Omówiliśmy dwa z nich - Co się stanie (1).

Dziś spróbujemy kontynuować wcześniejsze rozważania.

CO STANIE SIĘ Z CHRZEŚCIJANAMI, KTÓRZY ODRZUCILI JEZUSA

Pan dla siebie samego wszystko sprawił, nawet i niezbożnika na dzień zły – Przyp. 16:4 (BG)

Zanim zaczniemy, spróbujmy się odprężyć. Wyobraź sobie, że jesteś tylko ty i Bóg, który mówi do ciebie przez swoje Słowo. Nie ma żadnego grona krytycznie nastawionych komentatorów, którym boisz się podpaść, „przegiąć”. Nie ma człowieka, którego opinii się lękasz. Wyobraż sobie, że masz godność osobistą. I że nie musisz walczyć o możliwość swobodnego wypowiedzenia się. Że nie ma nikogo, kto chciałby cię ośmieszyć albo ci przerwać. Że słucha się twojego zdania spokojnie i z rozwagą, tak, jak ty zawsze starasz się słuchać innych.

Dziś między innymi o tym co łączy dredy Boba Marleya i Psalm 17.

Nie będę robił analizy Psalmu, ani wyciągał refleksji na temat całości. Zaciekawił mnie jeden werset, jedno porównanie, idąc, za którym natrafiłem na dredy wspomnianego wyżej piosenkarza reagge.

Kontynuacja tekstu: Czy znasz jakichś Świętych? (2)

W poprzednich odsłonach (1) (2) omówiłem cztery powody, dla których określenie „święty” w stosunku do ludzi żyjących wyszło z użycia. Dziś podam jeszcze dwie zauważone przeze mnie przyczyny tego zjawiska.

1. Kompleks niższości wobec poprzednich generacji chrześcijan. Rodzi się z nieświadomości. Wiele osób, wyobrażając sobie przeszłość i rozmawiając o niej, sięga pamięcią nie do realiów, które ma na myśli, ale na przykład do okresu życia swoich dziadków. Albo, co też częste, do stereotypów rodem z popkultury, przeczytanych książek, obejrzanych filmów itp. Im większa wiedza, tym rzeczywistszy obraz przeszłości. Im bardziej powierzchowna, tym bardziej odrealniony i zniekształcony.

Kontynuacja tekstu: Czy znasz jakichś Świętych? (1)

Poprzednio wspomniałem o dwóch powodach, dla których słowa „święty” nie stosujemy w odniesieniu do ludzi żyjących, do otaczających nas braci i sióstr. Miały one swoje źródło w zmianie znaczenia określenia „święty”, „świętość”. Dziś postaram się omówić dalsze, zauważone przeze mnie, przyczyny zaniku słowa „święty” z naszego codziennego słownika, przynajmniej w znaczeniu, w jakim używał go apostoł Paweł na przykład w cytowanym już fragmencie: Pozdrówcie wszystkich świętych w Chrystusie Jezusie. Pozdrawiają was bracia, którzy są ze mną – Filip. 4:21.