Wróciłam niedawno do historii Dawid – Absalom i najbardziej niezrozumiała wydała mi się decyzja króla, by uciec z miasta, z pałacu. Pieszo, boso, z płaczem wstępował na Górę Oliwną. Z całym dworem uciekał przed zbuntowanym, żądnym władzy synem. Nie chciał bezpośredniej konfrontacji w Jerozolimie? Ale przecież musiał Dawid wcześniej wiedzieć, przewidywać taki rozwój zdarzeń, bo nie sądzę, by ukryło się przed nim zachowanie młodzieńca, który przez cztery lata siadywał przy drodze prowadzącej do miasta i udzielał rad, okazywał serdeczność przybyszom. Rozbijał się rydwanem po mieście, może okolicy i biegało przed nim kilkudziesięciu ludzi. Zachowywał się prowokacyjnie. Na pewno doniesiono królowi, co się dzieje, a Dawid tak po ojcowsku chciał bunt przeczekać?

And I must be an acrobat
To walk like this and talk like that ...
(U2 - Achtung Baby - Acrobat)

Podobno nie da się chodzić krajem piekła, krajem nieba. Tak mówi przysłowie, a przysłowia są mądrością narodów. Podobno. Ja sam znam dobrze człowieka, który tą trasą porusza się codziennie, od lat. Można nawet powiedzieć, że jest mistrzem tej konkurencji. Między niebem a piekłem jest rozpięta ta nieprawdopodobna, cienka, niebieska, chciałoby się powiedzieć, linia. W rzeczywistości to szara linia. Szara jak codzienność. Cienka i długa jak włos jawnogrzesznicy. Średni czas drogi po niej wynosi tyle, co zapalenie Panu Bogu świeczki i diabłu ogarka.

Uff – to uczucie ulgi, kiedy po paru minutach rozmowy orientuję się, że mam do czynienia ze szczerą osobą. Nawet jeśli jest to ktoś, kogo poglądy mnie obrażają, a postawa jest nie do przyjęcia – już wiem: z tą osobą nie będzie żadnych rozczarowań, żadnego odkrywania po tygodniach znajomości, że tak naprawdę się nie znosimy, żadnego noża w plecach, żadnego szydła z worka. Możemy nie rozmawiać ze sobą do końca życia, ale i tak zostanie mi ciepłe wspomnienie takiej osoby, która – choć diametralnie różna ode mnie – nie udawała kogoś kim nie jest. Jeśli zaś poznaję szczerą osobę, która wyznaje podobny światopogląd do mojego – mogę się z nią zaprzyjaźnić, adoptować, wyjść za taką osobę za mąż (zrobione ;)).

Uświadomiłem sobie, że jestem w najszczęśliwszym okresie mojego życia. Zniknęło w moim życiu wiele problemów, które towarzyszyły mi od okresu dojrzewania. Częściej godzę się na to, co mnie spotyka, z drugiej strony widzę, że mam spory wpływ na rzeczywistość wokół mnie. Wiele marzeń udało mi się zrealizować, ale i nauczyłem się godzić z tym, z czym – nie ma wyjścia – muszę się pogodzić.

Nie było w moim domu kożuchów, nakryć wełnianych, dywanów. Fruwały te uciążliwe owady czasami, ale jakieś domowe sposoby mamy skutecznie je odstraszały. Nie było też przed laty takiej obfitości moli spożywczych, jakie ostatnio pojawiają się w naszych domach. Ale czy te małe stworzenia miał Pan Jezus na myśli, kiedy zwracał się do słuchaczy z wezwaniem „skarbcie sobie skarby, których mól i rdza nie zniszczą” (Mat. 6:19)?

A on im rzekł: Przetoż każdy nauczony w Piśmie, wyćwiczony w królestwie niebieskiem, podobny jest człowiekowi gospodarzowi, który wynosi z skarbu swego nowe i stare rzeczy. Mat 13:52 (BG)

Pan Jezus przyszedł na świat z nową nauką. Nowa była ona dla ludzi – świat duchowy powstał w oparciu o nią i każdy jej w niebie przestrzega. Ale dla Izraelitów, przyzwyczajonych od setek lat do opartego na literze Prawa nauczania Mojżesza i proroków, lekcje Jezusa i apostołów były istotnie nowe, zarówno pod względem treści, jak i ich filozofii. A sens powyższych słów Jezusa brzmi: zwolennicy Jezusa, wykształceni w mądrości Starego i Nowego Testamentu, będą mieli pod dostatkiem starych i nowych głębokich prawd biblijnych. Nawet te stare staną się „nowe”, kiedy padnie na nie promień Ewangelii, rozjaśniającej ich ukryty do tej pory sens – etyczny, typologiczny... Chciałbym skupić się pokrótce na tych „nowościach”, nie tylko nowotestamentalnych, ale również nowościach w sensie ogólnym, na naszej potrzebie nieustannego poszukiwania nowych składników dla naszej wiary, dla naszych „naczyń przeciekających”. Może wyglądać, że staram się udowadniać oczywistości, zauważam jednak taki problem w chrześcijańskiej społeczności, do której należę, a myślę, że w każdej podobne problemy o różnym stopniu nasilenia występują, więc reaguję na to swoim tekstem.

Kontynuacja tekstu: Stosunki damsko-męskie w Biblii

W Prawie Mojżeszowym możemy znaleźć dosyć dużo przepisów regulujących większość sytuacji, jakie mogą się wydarzyć między mężczyzną a kobietą. Już w Dekalogu 2/10 przykazań dotyczą właśnie tej sfery. Co z tego wynika? Na pewno Izraelici nie mogli pozwolić sobie na swobodę seksualną, musieli podchodzić do kwestii współżycia z rozwagą i powściągliwością. To podejście najpewniej dotyczy też teraz nas – chrześcijan, studiując Księgi Mojżeszowe nasuwa się bowiem wniosek, że dla Boga są to rzeczy istotne – za niektóre przestępstwa dotyczące sfery damsko-męskiej groziła śmierć, za niektóre grzywna, niektóre Bóg wprost nazywa „ohydą” lub „obrzydliwością”.

Dziś, gdy to piszę, mamy 05 grudnia 2013. Parę godzin temu dowiedziałem się o śmierci Nelsona Mandeli. O tym człowieku możnaby napisać bardzo wiele. I pewnie ukaże się wiele artykułów dziś i w nadchodzących dniach. Będą takie, które podkreślą jego wkład w nowoczesną historię, inne – przypominające lata spędzone w więzieniu oraz takie, które dyskutują z bilansem ekonomicznym jego rządów w RPA po wybraniu na prezydenta... Osobiście jestem pełen podziwu dla tego człowieka. Dlaczego? Ponieważ był on nie tylko człowiekiem ideałów ale i człowiekiem czynów. Był tym, który stanął na wysokości zadania wobec stojącego przed Nim, tak jak przed każdym, wyzwania: żyję tu, żyję w takich czasach i w takich okolicznościach, ...i co z tym zrobię? Czy mogę coś zrobić? Czy moja postawa, moje życie może coś zmienić?

Koleżanka w kawiarni pyta mnie o radę: spotyka się z chłopakiem od dłuższego czasu i nie wie czy zachować tzw. "czystość przedmałżeńską". On tego zupełnie nie rozumie, ona też nie ma jakichś argumentów, jest umiarkowanie zainteresowana kwestiami religijnymi. Czy ryzykować rozpadem związku dla zachowania zasady, która jest dziś raczej niepopularna i stosowana głównie przez silnie wierzące osoby? Czy mieszkanie ze sobą i podjęcie współżycia przed ślubem to naprawdę grzech? Jeśli tak – z czego to wynika? W Biblii nie mamy jednego wersetu, jednego miejsca, które reguluję te sprawę. Z czego więc wynika to, że jest to zasada promowana przez wszystkie niemal (wszystkie, które znam) kościoły chrześcijańskie i przez większość oddanych Bogu chrześcijan przestrzegana? Na to pytanie odpowiadałam koleżance przez godzinę, ale skoro ona szukała odpowiedzi to być może inne osoby też – postaram się więc streścić to w poniższym artykule. Prześledzenie związków damsko-męskich w Piśmie Świętym może dać nam odpowiedź na te pytania. Zacznijmy więc od początku.

Jezus powiedział Piotrowi-rybakowi – będziesz łowił ludzi. Chodziło o pozyskiwanie ludzi dla ewangelii. Ten łów nie miał na celu zniewalania, uśmiercania, lecz przeciwnie – wyzwalanie i prowadzenie w kierunku życia.

Łowienie zwierzyny nie polega jednak na tym, że rybak czy myśliwy idzie przez teren łowiecki ogłaszając szeroko, że „teraz łowię”. Przeciwnie. Dlatego dziwią mnie metody głoszenia ewangelii, w których ciągle powtarza się słowo „Bóg”, przypomina ludziom o tym, że ich obowiązkiem jest służyć Bogu, lub wyraża się oburzenie, że Jemu nie służą. Przecież myśliwy powinien postawić się w roli zwierzyny - zabrać ze sobą smakołyki, które zwierzyna lubi, iść tam, gdzie ona najczęściej przebywa.

Niedawno w zborze w Niepołomicach rozważano fragment z Ewangelii Mateusza o tym, że powinniśmy być jak dzieci. Dyskusja była burzliwa, były różne zdania. Dzięki temu przypomniałam sobie, że kilka miesięcy temu dostałam od znajomego maila, w którym były cytaty dotyczące dzieciństwa. Zdaniem ich autorów bycie dzieckiem oznacza: bycie radosnym, szczerym w swych uczuciach, posiadanie umiejętności nieustannego zdziwienia tym co nas otacza, podziwiania tego. Dziecko ich zdaniem pozwala się kształtować, zmieniać, rozwija się, nabywa nowe umiejętności.

Każdemu z nas zdarzyło się z pewnością wiele razy dostać od przyjaciela jakiś podarunek lub prezent. Choć osoba, która nas obdarzyła, nie chciała nic w zamian, jakże często odczuwaliśmy potrzebę odwzajemnienia się w podobny sposób. Nie po to by spłacić „dług”, ale po to by wyrazić swoją wdzięczność, pozytywny stosunek do gestu, który został w naszym kierunku skierowany. Jeżeli nam, ludziom grzesznym, zdarza się mieć taką potrzebę, można sobie wyobrazić jak to jest u Boga; u wielkiego Boga, który jest źródłem miłości.

Usiądzie, aby wytapiać i czyścić srebro. Będzie czyścił synów Lewiego i będzie ich płukał jak złoto i srebro. Potem będą mogli składać Panu ofiary w sprawiedliwości. (Mal. 3:3)

Odkąd grzech oddzielił nas od Boga (czyli w przypadku ludzkości od samego początku) celem człowieka jest powrót do społeczności ze Stwórcą, a to wymaga przemiany. Można powiedzieć, że Biblia jest cała o walce człowieka ze sobą o siebie samego. Myślę też, że czujemy, iż jest to celem Boga, tak w skali globalnej jak i indywidualnej. Chciałbym pokazać taką drogę na przykładzie starotestamentalnego proroka Jonasza.

Oto trzeci raz jestem gotów przyjść do was, a nie obciążę was próżnując; albowiem nie szukam tego, co jest waszego, ale w was samych; boć nie dziatki mają rodzicom skarbić, ale rodzice dziatkom (2 Kor. 12:14).

Apostoł Paweł mówi o ojcowskich relacjach ze zborem, który potrzebuje materialnej pomocy i on jako dla swoich dzieci w wierze, o tę pomoc zabiega. Bogatsze zbory organizują pomoc. Ale apostolskie słowa, mogą być też wskazówką do postępowania w rodzinie, bo w innym miejscu przypomina, że kto o swoich starania nie ma, wiary się zaparł … (1 Tym. 5:8)

Kilka tygodni temu miałam wielką przyjemność obserwować ok. 4 tys. biegaczy podczas wrocławskiego maratonu. W dniu startu, mimo że tylko kibicowałam, to i we mnie było dużo stresu, ponieważ jednym z uczestników był mój mąż. Za namową moją i znajomych, zdecydował się rozpocząć 12 tygodniowy trening, aby 15 września przebiec te 42 km i 195 m.