Jezus natomiast nie zwierzał się im, bo wszystkich znał i nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział, co w człowieku się kryje (Ew. wg Jana 2:24-25)

Nadprzyrodzone, Boskie. Z wiekiem i niemałym zdumieniem, odkryłem, jak bardzo stworzeni jesteśmy na Jego obraz i podobieństwo. Jak da się czytać ludzkie namiętności z okruchów wymykających się woli, tuszowanych, chowanych pod maskę obojętności, z niezauważalnych gestów, drgnień mięśni twarzy, zmiany barwy głosu.

Nie, to nie będzie tekst o Jonaszu… Szpitalny korytarz. Zapach leków, jakichś chlorowych odkażalników i ludzkiego moczu. Na zewnątrz toczy się normalne, zwykłe życie: ludzie pracują, śmieją się, rodzą dzieci, próbują pokonywać swoje mniejsze lub większe problemy i słabości – toczą swoją codzienną walkę… Tutaj wszystko zatrzymało się jak w „stop klatce” filmu. Przestają być ważne sprawy, które dotąd bez reszty zajmowały nasz umysł i zdawały się być absolutnie priorytetowe. Wielokrotnie były w stanie zmusić nas do nieprzespanej nocy: nieskoszona trawa w ogrodzie, kłopoty z mieszkaniem, nieopłacone rachunki, nieumyte okna, dzwoniący telefon, który trzeba by odebrać bo może to coś ważnego i jeszcze ta przepełniająca się skrzynka z listami… Tutaj od tych wszystkich rzeczy oddziela jakby tafla z grubego szkła. Sprawy dotąd ważne, jedna po drugiej przestają się liczyć, a w umyśle pojawiają się inne, dotąd nierozważane kwestie: czy dziś jeszcze uda się, tak jak wczoraj, iść samodzielnie do toalety, umyć się i samodzielnie ogolić, czy przyjdzie ktoś, żeby podać trochę wody i dlaczego z dnia na dzień jest gorzej? Przecież jeśli podają kroplówki, powinno być lepiej – czy lekarze coś ukrywają?... Dlaczego nie mogę patrzeć na jedzenie? Po co zakładają te pampersy, przecież wstyd… Cewnik, tlen? To już aż tak kiepsko? Dlaczego proteza zębowa nagle zupełnie przestała pasować?... Co się dzieje, że z każdym dniem słabnę? Czy jeszcze stąd w ogóle wyjdę?... Powoli opór, nawet wobec tych upokarzających ludzką godność zmian, zdaje się być coraz słabszy…

Poznałem go, kiedy byłem nastolatkiem. Dziadek Staszek, bo o nim chcę wam opowiedzieć, nie był naprawdę moim dziadkiem, tylko dziadkiem moich kolegów. Jednak moi koledzy chętnie dzielili się swoim dziadkiem z innymi. Zachodziliśmy więc do dziadków, „na górę” dosyć często. Dziadek Staszek bardzo lubił słuchać, pytał o wiele spraw, był ciekawy, głodny naszych opowieści. Nauczył się słuchać. Pewnie dlatego, że sam nie mógł zbyt często wychodzić z domu, ponieważ wspólnie z żoną opiekował się dzieckiem. Dużym dzieckiem. Właściwie dorosłym facetem. Karmili go, przebierali, trzymali za rękę, kiedy przechodził z pokoju do ubikacji. Teraz uświadamiam sobie, dlaczego myśląc o ich dorosłym synu, mam przed oczyma dziecko. Oni otaczali go taką miłością, jakby był cały czas małym dzieckiem. Tak do niego mówili, tak go głaskali, uśmiechali się do niego. Przez ponad 40 lat rodzicielstwa nie stracili cierpliwości i czułości, na jaką zwykle liczyć może tylko malutkie dziecko. Dzisiaj, gdy patrzę na ich wysiłek z perspektywy ojca, jest to dla mnie niepojęte.

Mija dzień, mija noc
Mija szczęście i nieszczęście
Płacz i ból
Radość, śmiech –
Nic nie trwa wiecznie

Chyba minął czas pisania klasycznych listów. Czas, gdy na papierze można było rozpoznać autora po kroju czcionki, a nawet emocje tegoż autora po… kroju czcionki. Poczta jest elektroniczna. Podpis: „Władek” wcale nie musi oznaczać, że gryzmolił to właśnie Władek.

Pisujemy listy „o pogodzie”, o niczym, których wartością, istotną, jest sygnał, że istniejemy, że pamiętamy, że jest O.K. Pisujemy listy z cyklu „jak leci?”, w których pytamy i informujemy o codzienności. Są listy „w sprawie”, urzędowe, podnoszące na duchu i te dołujące. W zamierzeniu dołujące.

Ktoś podał mi swą dłoń,
Z policzka przetarł łzy,
Pociągnął mnie za sobą.
                        W górę.

A słowo ciałem się stało i mieszkało między nami – Jan 1:14.

Zaraz, zaraz, czyżby nam się święta pomyliły? Jaka szopka, jakie „ciałem się stało”? Owszem, pazerny handel ustawia czasem gwiazdkowe targowiska już po listopadowych świętach, ale żeby we wrześniu? Ktoś tu chyba przesadził!

Wszystko wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko wolno, ale nie wszystko buduje. (1 Kor. 10:23)

Każdy człowiek jest artystą, ma w sobie potrzebę tworzenia i piękna, przekazywania siebie na zewnątrz. By tworzyć artysta potrzebuje swobody. Ze wszystkich technik i narzędzi wybiera to co uważa za najlepszy środek wyrazu. Ten wybór daje mu wolność w tworzeniu. Nie znaczy to, że inne techniki są złe. Inne techniki nie są dobre dla tego konkretnego artysty. Jeden został stworzony do malowania gęstą farbą olejną o wyrazistej fakturze, inny do tworzenia rozmytych, delikatnych dzieł akwarelą, a jeszcze inny będzie tworzył zdecydowane czarno-białe kontury węglem.

Od lat urzekają mnie spotkania ze Słowem podczas różnych spotkań w okresie letnim. Lubiłam te na kursach, wiele uczę się ostatnio w Ochotnicy, wcześniej na innych zgrupowaniach chóru Sela. Podoba mi się szerokie spojrzenie na tekst, jakie zdarza się w Zatoniu – poprzez różne wrażliwości, poprzez bogatą, głęboką wiedzę, doświadczenie życiowe uczestników.

...abyście chodzili przystojnie przed Panem ku wszelkiemu jego upodobaniu, w każdym uczynku dobrym owoc przynosząc i rosnąc w znajomości Bożej. - List do Kolosan 1:10

Wydawało nam się, że dopóki rosną pomidory, uda się uniknąć zmian.

Pomidory – odkąd pamiętam – stanowiły ważną część naszego lata. Wysiewało się je na wiosnę, chuchało i dmuchało, przesadzało, wynosiło na balkon w celu zahartowania – aż wreszcie lądowały w szklarni (i trochę na zewnątrz, ale z tymi zawsze były problemy: choroby, robaki, schnące liście, istny przegląd ogrodniczych nieszczęść).

Obraz ilustruje ufną modlitwę, która płynie z ziemi do nieba. Błękitna kula – to nasza planeta, która jest domem kolejnych pokoleń, od stworzenia świata do dziś.

Wizerunek niemowlęcia symbolizuje najmłodsze pokolenie, jego ufność i potrzebę bezpieczeństwa, którą może zaspokoić sam Bóg (werset 9).

„Widziałeś go już, a jest nim właśnie Ten, co rozmawia z tobą” – Jan 9:37 NB

„Widziałeś go, widziałeś!” Słowa wypowiedziane przez TEN głos odbijały się niespokojnym echem w rozgorączkowanym umyśle młodego człowieka, który jeszcze kilka godzin temu nie wiedział, co to znaczy widzieć.

Siedzę na krawężniku
W myślach szumią mi słowa
Ostatnie, które usłyszałam z Twych ust:

„Idź za mną!”

Ojcze Nasz,

Chleba powszedniego
daj nam…
Dajesz
i dziś, i wczoraj.
I jutro też zapewne.
Słowo Twe, Panie,
trwa na wieki.

Lubię poruszać swoją wyobraźnię. Przewijają się w głowie obrazy, dźwięki, zapachy… Nie są prawdziwe. Zupełnie mi to nie przeszkadza. Czytam historie biblijne i zdaję sobie sprawę, że nadaję im nową formę – nie znaczenie.

Oto siewca wyszedł siać… Czy miał u boku worek z ziarnem, czy jakąś plecionkę? Najpewniej płócienną płachtę, jaką dawniej spotykało się w naszych wsiach i na polach. Boso był. Dlaczego tak zamaszyście siał? Może poletko było wąskie, wydarte z trudem kamiennej okolicy. Widzę go, bardziej – tworzę. Nie boję się, bo sens tej opowieści nie daje się wyobraźnią ulepić – zmienić. To, co najważniejsze, powinno być proste – odkryłem kiedyś. Duże, plastyczne opowieści, potem jedno, dwa zdania. Zrozumiałe, nieweryfikowalne, mądre, w jakimś sensie – święte.