Dosyć sceptycznie otwierałam pierwsze rozdziały Genesis, wskazane przez inicjatorów tej społecznej aktywności, ale dość szybko znalazłam radość we wspólnym czytaniu. Przyjemność daje wymiana bieżących spostrzeżeń, co pozwala zwrócić uwagę na szczegóły, które samemu łatwo przeoczyć. Biblię czytamy w polskiej wersji programu proponowanego przez Bible Project i Read Scripture. Na każdy dzień przewidziano kilka kolejnych rozdziałów i jeden Psalm. Przewiduje się, że Księgę Psalmów przeczytamy trzy razy. To znaczy przeczytają Ci, którzy wytrwają.

*

Biegnie dziewczynka.
Włosy ma wiatrem rozwiane:
Nadziejko, nie tak szybko!

* * *

„W moim domu jest wiele mieszkań”
I tego się trzymam.
Rozumiem,
pałac poza chmurami jest jeden.

Gadulstwo może być przekleństwem. Sama siedzę z głupią miną, gdy ONA, ON zaczynają swoje zawsze przydługie opowieści. Z wątpliwościami biorę do ręki kolejną książkę mającą powyżej 600 stron, a dużo takich w księgarniach. Łatwość pisania, zwłaszcza młodych pisarzy, sprawia, że książki zrobiły się bardzo grube. Z powodów finansowych nie wydaje się ich w kilku tomach, a to chociaż ułatwiało czytanie.

Przysłuchiwałam się ostatnio rozmowie zatroskanych rodziców o skutkach zdalnego nauczania, zamknięcia dzieci w domach bez kontaktu z rówieśnikami. My, dorośli, spotykamy się w różnych konfiguracjach, coraz częściej międzynarodowych, rozmawiamy, słuchamy ‒ nawet atrakcyjna oprawa muzyczna jest możliwa, czerpiemy z tego radość. Ale co z nastolatkami? Małe dzieci można zarazić konsekwencją.

Kończy się dziwny rok. Nie takiego się spodziewaliśmy. Niezbyt poważnie potraktowali zagrożenie nasi politycy. Oszukali nas? A jakie to ma znaczenie w obliczu śmierci, tragedii, strachu, który wraca razem z kolejną porcją złych wiadomości, perspektywą szczepień. Jakie będą skutki? Jakie grożą powikłania? Lepiej lżej przechorować czy ciężko, ale nabyć większą odporność?

Męczy najbardziej ciągły szum informacyjny. Trudno rozeznać, po której stronie jest prawda, a przecież nie da się żyć obok ważnych spraw, trudnych problemów. 

Już w listopadzie, przez brak słońca, robi się depresyjnie, a grudzień ‒ z najkrótszymi dniami w roku ‒ tylko ten stan pogłębia. Jeśli dni są słoneczne albo drzewa, trawniki ubrane są śniegiem, wszystko nieco jaśnieje, ale to i tak zwykle trudny, smutny czas. Do tego złe wiadomości: pandemia nie odpuszcza, umierają bliscy i ci, znani jedynie z ekranów i monitorów; nie wiadomo, kiedy będzie można pójść na basen, do kina.

„Po zabawach swych poznane bywa i dziecię” (Przypowieści Salomonowe 20:11)

Wciąż zdumiewa mnie uniwersalność i aktualność tych starych zapisów.

Obrazek pierwszy. Na kolanach mamy siedzi mała dziewczynka. Mama śpiewa o chłopcu, który nie widzi słońca ani swojej matki. Płaczą obie, bo to smutna piosenka. Lubię melodyjne, tęskne piosenki.

Obrazek drugi. Mała dziewczynka słucha radia. Jakieś audycje, słuchowiska, pierwsze listy przebojów. Nuci wiele piosenek. Gdy wraca ze sklepu, z radioodbiornika sąsiadów dociera do niej znajoma melodia, biegnie więc do domu, by usłyszeć każdy dźwięk. To „Anna Maria” Czerwonych Gitar porusza mnie tak bardzo.

„Wszak Bóg mówi i raz i drugi, a człowiek tego nie uważa. We śnie  w widzeniu nocnem, gdy twardy sen przypada na ludzie gdy śpią ma łożu: tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje” (Hiob 33:14-16)

Na pytanie, które padło podczas wspólnego czytania tej księgi: „Czy obecnie Bóg też przemawia do człowieka przez sny?”, żachnęłam się: Teraz nie śnimy jak niegdyś Boży ludzie.

Paweł? – Nie ma.
Maria? – Nieobecna.
Adolf? – Odszedł.
Genowefa? – Zmarła.
Dosyć.
Nie wiem, nie pamiętam,
nie chcę wiedzieć,
nie chcę pytać:
dlaczego?
czemu akurat teraz?
kto jeszcze? kto za młody na śmierć?

Niczym się nie wyróżnia.
Zadbany, wokół pełne kwiatów ciekawe rabaty.
Ładne korytarze, przyjemne dekoracje
i też kwiaty, obrazy, schludne pokoje,
półki, pamiątki, zdjęcia, szafki kryjące tajemnice, bo
na paru metrach musi zmieścić się dotychczasowe życie.

Nad Katowicami świeciło słońce. Na szkolnym boisku hałasowała gromada dzieci, trwały jakieś zajęcia sportowe, inna grupa uczniów wracała do szkoły, może w parku zbierali kasztany i żołędzie albo kolorowe liście na jesienne dekoracje. Spacerowałam z moim roczniakiem i przyglądałam się ładnemu miastu. Pachnie jesienią, tą polską, złotą. Zmieniło się to miasto, otoczone niedawno jeszcze kopalniami, hutami. Niewiele zostało obskurnych familoków, za to dużo jest nowych bloków, biurowców, skwerów i placów zabaw.

Odwiedziły nas dzieci. W ramach szukania sposobu na radosne spędzanie czasu poszliśmy na plac zabaw przy jednej ze szkół. Profesjonalny, nowoczesny, bezpieczny. Nie pomyślano tylko, że latem będzie to „patelnia”, bo wszystkie drzewa usunięto, by życia sprzątaczek nie utrudniły opadające liście, owoce. Zadaszenia jakiegokolwiek brak. Ale wieczorami czy w pochmurne dni to jest bardzo przyjemne miejsce.

„Bo ja jestem, proszę pana, na zakręcie” – śpiewała, albo raczej recytowała w popularnej piosence Krystyna Janda.

„Gdybym wtedy zrobił to czy tamto, byłbym dzisiaj innym człowiekiem”. Takie stwierdzenie słyszałam wiele razy. I ja stawałam na rozstaju dróg bądź na ostrym zakręcie, gdzie zupełnie nie było widać, co może się zdarzyć, albo nie chciałam znać konsekwencji.