Schowaj miecz na swoje miejsce – Mat. 26:52 (Łuk. 22:51: przestań; Jan 18:11).

Historia z mieczem jest o tyle zastanawiająca, że według relacji Łukasza uczniowie, udając się do Getsemane, wspomnieli o mieczach (Łuk. 22:38), a Jezus jakby przyzwolił na ich zabranie. Czyżby więc godził się na posiadanie broni, tylko bez jej używania? Niektórzy chrześcijanie wyciągają z tego wniosek, że obrona konieczna, również przy użyciu broni i prowadząca do zranienia lub zabicia napastnika jest zgodna z nauką Jezusa.

Wchodźcie przez ciasną bramę (...). Ciasna bowiem jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia – Mat. 7:13‑14 (Łuk. 13:24).

Według ewangelisty Łukasza przykazanie o usiłowaniu wchodzenia przez ciasną bramę stanowi odpowiedź Jezusa na pytanie: Czy mało jest tych, którzy będą zbawieni? (Łuk. 13:23). Można by wnioskować, że skoro brama jest ciasna, a droga wąska i w związku z tym mało jest takich, którzy ją znajdują, to rzeczywiście niewielu będzie zbawionych. Jednak w dalszej części tej wypowiedzi Jezus stwierdza, że przyjdą inni ze wszystkich stron świata i zasiądą do stołu w królestwie. Czyli że tylko ówczesnym słuchaczom Jezusa trudno było znaleźć ciasną bramę prowadzącą na drogę do życia.

Kontynuacja tekstu: „Oręż, którym walczymy”

Zanim jednak Luter rozpoczął swą wielką pracę nad przekładem Biblii, napisał nieobszerny komentarz do pewnego fragmentu z Ewangelii. Właściwie dokończył go teraz i uzupełnił, bo zaczął go pisać jeszcze przed wezwaniem na Sejm Rzeszy w Wormacji; z oczywistych względów musiał tego naówczas zaprzestać. Był to hymn pochwalny z 1 rozdziału Ewangelii św. Łukasza, wersety 46-55, znany jako „Magnificat” – uroczysta pieśń kościelna, śpiewana podczas wieczornych nabożeństw.

Na ostatnim biblijnym spotkaniu (biblijnespotkania.pl) prowadziłem rozmowę bazującą na historii Zacheusza. Miałem już oczywiście pewien plan, wedle którego chciałem prowadzić rozmowę. Jedna wypowiedź bardzo mnie zaskoczyła już na wstępie.

Wypowiedź ta odnosiła się do sposobu odczytywania słów Zacheusza. „Panie, oto połowę majątku mojego daję ubogim, a jeśli na kim co wymusiłem, jestem gotów oddać w czwórnasób”.

Jakiś czas temu mój tata podesłał mi link do cyklu wykładów o Nowym Testamencie, które odbyły się na Uniwersytecie Yale. Na pierwszych zajęciach, wprowadzeniu do kursu o Nowym Testamencie, wykładowca robi studentom prosty test – podaje im dziesięć faktów, cytatów lub dogmatów, a studenci mają zadecydować, czy pochodzą one z Biblii, czy nie. Pytania brzmią następująco:

W lecie ubiegłego roku, na terenie nadleśnictwa Krynki na Podlasiu podniosłem z ziemi pióro puchacza. Zdumiałem się. Znacie, zapewne, powiedzenie: „lekki jak piórko”? To jednak piórko przerosło nie tylko moje dotychczasowe obserwacje, ale też wyobrażenia.

Niedawno w zborze w Niepołomicach rozważano fragment z Ewangelii Mateusza o tym, że powinniśmy być jak dzieci. Dyskusja była burzliwa, były różne zdania. Dzięki temu przypomniałam sobie, że kilka miesięcy temu dostałam od znajomego maila, w którym były cytaty dotyczące dzieciństwa. Zdaniem ich autorów bycie dzieckiem oznacza: bycie radosnym, szczerym w swych uczuciach, posiadanie umiejętności nieustannego zdziwienia tym co nas otacza, podziwiania tego. Dziecko ich zdaniem pozwala się kształtować, zmieniać, rozwija się, nabywa nowe umiejętności.