„Uwielbia Ciebie, Panie, ziemia szachownicą pól,
Uwielbia Ciebie, Panie, cały świat:
Tęczą kolorów, szumem borów, krajobrazem pól,
Jesiennym liściem, co na ziemię spadł.”

Zamieszkajmy razem! Taki pomysł na pewno zrodził się w Białogardzie, nie pamiętam tylko czy po pierwszym kursie biblijnym, czy po którymś kolejnym, ale bardzo pragnęliśmy zostać razem, coś wspólnie budować. Ludzie z tyloma pasjami, umiejętnościami. Bylibyśmy samowystarczalni, jak choćby gmina żydowska w Tykocinie. Potem taki pomysł pojawił się w społeczności chóralnej, nawet kilka mieszkań w jednym z krakowskich bloków funkcjonuje do dziś, ale przeszkód, by być razem, było wiele. Tak jak tam, w zborze jerozolimskim kiedy zabrakło Mistrza. Niezbyt długo trwali razem i było u nich serce jedno.

Wzgórze świątynne w Jerozolimie po raz kolejny staje się zarzewiem konfliktu religijnego i politycznego. I jak zwykle w relacjach na ten temat „kot odwracany jest ogonem”. Rabin Jehuda Glick uważał, że Żydzi mają takie samo prawo modlić się na wzgórzu świątynnym, jak muzułmanie. Ekstremiści i terroryści islamscy prowadzą jednak dyskusję przy użyciu noży i pistoletów, więc ich odpowiedzią na jego argumenty były kule zamachowca.

„– Wierzysz w Boga, ciociu Elner?
– Oczywiście, że tak, kochanie. A ty?
– Pamiętasz, ile miałaś lat, kiedy zaczęłaś wierzyć?

Irit Amiel - poetka, pisarka, Izraelitka z pochodzenia, częstochowianka z urodzenia, osoba nietuzinkowa a nawet wyjątkowa.

A my będąc będąc z urodzenia i zamieszkania częstochowiankami, miałyśmy przywilej spotkania Irit Amiel na majowym wieczorze autorskim w jej i naszej rodzinnej Częstochowie.

Małgorzata Rejmer. Bukareszt. Krew i kurz. Wołowiec 2013.

Myślałam, że coś wiem o Rumunii. Dopiero kiedy wzięłam książkę M. Rejmer do ręki, zobaczyłam, jak mało. Jakieś strzępy informacji, które nie układają się w spójną całość. Liryczne obrazki z prozy S. Stasiuka, relacje z podróży znajomych, nawet pobyt w Baia Mare zostawił w pamięci obrazy sielankowe, ładne, ale tylko z fragmentu tamtej rzeczywistości. Poruszyło mną muzeum – dom gdzie mieszkał Elie Wiesel w Sighecie, wstrząsnęło muzeum komunizmu. Ogromny budynek i w małych celach udokumentowane przemyślne działania zbrodniczego systemu.

Warto głośno marzyć. Właśnie dostałam, jak to ładnie któryś recenzent określił, 3,5 kg polskiego reportażu. Nasłuchałam się tylu pozytywnych opinii o publikacji, że pojawienie się jej na moim stole bardzo mnie ucieszyło. 100/XX. Antologia polskiego reportażu XX wieku.

Bernice Rubens, Wybrany. Gdańsk 2013.

O losach Żydów powiedziano już bardzo dużo. Proponowana lektura to jeszcze inna odsłona losów wybranego narodu. Autorka, pisarka walijska, otrzymała prestiżową Nagrodę Brookera za tę właśnie powieść. „Wybrany” jest też jej pierwszą książką przetłumaczoną na język polski.

Od dłuższego czasu wyczekiwałam nowego filmu Darrena Aronowsky’ego. Aronowsky, autor świetnych filmów takich jak: „Czarny łabędź”, „Źródło”, czy „Requiem dla snu”, tym razem stworzył dzieło o biblijnym bohaterze – o Noem.

Słuch absolutny. Andrzej Szczeklik w rozmowie z Jerzym Ilgiem, Kraków 2014.

Lubię przebywać w ich towarzystwie.

Lubię o takich ludziach słuchać, czytać. Ostatnio znów zdarzyło mi się spotkanie z lekarzem – humanistą, Andrzejem Szczeklikiem. „Słuch absolutny” to zapis rozmowy z przyjacielem, wydawcą.

Gabriele Kuby, Globalna rewolucja seksualna.
Likwidacja wolności w imię wolności, Wydawnictwo Homo Dei 2013.

Kolejne popularne słowo, odmieniane przez wszystkie przypadki, analizowane wszędzie, przez wszystkich. O co właściwie chodzi?

Ela Sidi, Izrael oswojony

Piękna blondynka snuje piękną, barwną, ładnym językiem napisaną opowieść o tej świętej, dziwnej ziemi, o ludziach, o skomplikowanych relacjach. Kobiecym okiem przygląda się obyczajom, zachowaniom, modzie. Czekałam na taką książkę.

Szuflada Szymborskiej, wystawa w Muzeum Narodowym w Krakowie, pl. Szczepański 9

Twórcom tej niewielkiej wystawy udało się zrealizować wrażenie: wpadnijmy na chwilę do Szymborskiej. Można zadzwonić i usłyszeć głos – jakże ona pięknie mówiła własne teksty. W szufladach są nagrody, odznaczenia, z tym najważniejszym, noblowskim, ale i ciekawie wyeksponowane to, co znam z biograficznych opowieści – kiczowate pamiątki, które przyjaciele przywozili jej z różnych stron świata. No i te szuflady z gazetami, wycinkami, które wykorzystywała do „produkcji” różnych kartek, nie tylko okolicznościowych. I ta ściana z książkami …

Ukazała się właśnie autobiograficzna książka, znanej i uznanej polskiej, izraelskiej pisarki. Irit Amiel należy do tych, którzy ocaleli z Zagłady, do tych, którzy musieli zmierzyć się z pytaniem: ‘to ty żyjesz?’. Należy do pokolenia, dla którego wojna nie zakończyła się w 1945 roku. Ocalała, by pamiętać.

Joann Kos Krauze, Krzysztof Krauze, Papusza, 21013

Od kilku dni wędrują mi po głowie melodie „dziś prawdziwych cyganów już nie ma”, „jadą wozy kolorowe taborami, ech cyganie, tak bym chciała jechać z wami”...