Przyjaciółka, która była na przedstawieniu baletu Magnificat „Bezpieczna kryjówka”, poleciła mi książkę, na podstawie której powstało to przedstawienie. Historia opisana przez Corrie ten Boom zrobiła na mnie duże wrażenie. Po pierwsze przez niezwykle ciepły opis rodziny Corrie, ich wzajemnych relacji, dobra, które czynili dla innych, ale przede wszystkim zaufania i oddania Bogu i Jego słowu. Po drugie dlatego, że mówi o tym jak wielką siłę może mieć miłość do nieprzyjaciół i przebaczenie zła, które wyrządzają.

W tym roku mija 100 lat od urodzin Kornela Filipowicza, a 90 Wisławy Szymborskej. Ich nieformalny związek trwał wiele lat i to jemu poświęciła poetka jeden z najbardziej znanych, często cytowany wiersz „Kot w pustym mieszkaniu”. O Filipowiczu powiedziała, że to on bardziej zasłużył na Nagrodę Nobla.

A Kornel Filipowicz jest autorem powieści, ale przede wszystkim błyskotliwych opowiadań. Mistrz krótkiej formy. Doskonale skonstruowane, zadziwiają wielością skojarzeń, kunsztem literackim, ciekawymi puentami. Współcześnie pisarz jest nieco zapomniany. Nie wznawia się książek, nie można ich kupić na aukcjach internetowych. Dostępne są jeszcze w bibliotekach publicznych.

Magda.lenę Frączek pierwszy raz usłyszałem, kierując się linkiem z komentarza pod jednym z artykułów ePatmosu. Była to piosenka parafrazująca rozmowę Jezusa z Samarytanką. Pomyślałem sobie: „Muzyka ambitna, trudna, trochę dziwna”.

Niedługo później moja koleżanka pożyczyła nam (choć właściwie mojej żonie) nową płytę Magda.leny „Effatha”. Puszczając ją na okrągło przez kilka dni, mogłem poznać nie tylko muzykę, ale również choć trochę wczuć się w teksty.

Wiem, że takim tytułem można zrobić komuś lub czemuś znakomitą reklamę, ale nie umiem się powstrzymać.

W sobotę zaglądnąłem do Polsatu, żeby obejrzeć pierwszy odcinek najnowszego filmu biblijnego – miniserialu „Biblia” (produkcja Mark Burnett, 2013, dziesięć godzinnych odcinków), który podobno zrobił furorę w USA i sprawił, że prezentujący go kanał telewizyjny History dzięki 13 mln widzów uzyskał wiodącą pozycję wśród telewizji kablowych. Nie mogę się nadziwić.

Zapewne wiele naszych Baś będzie zaskoczonych, dowiadując się, że ich imię ma piękne biblijne znaczenie – takie, jak w tytule artykułu. W Biblii jest postać o tym imieniu, choć na pierwszy rzut oka nie tak łatwo zauważyć, że ma ona coś wspólnego z polską Basią. W 1 Kron. 4:18 znajdujemy wzmiankę o tajemniczej córce faraona, która nazywała się Bitia (zob. dabhar.org - Czytajmy kroniki). Jej imię zostało zapisane przy pomocy czterech hebrajskich liter: Beth-Taw-Jod-He (בִּתְיָה). Pierwsze dwie tworzą słowo oznaczające córkę – bat, kolejne dwie to skrócona wersja imienia Bożego. Oryginalnie więc imię to brzmiało Batjah. Dopiero później początkowe „a” skróciło się do „i” (por. Maria i Miriam, Balaam i Bileam). W wymowie aszkenazyjskiej końcowe Taw (lub ogólniej – każde, które nie ma dagesz, czyli kropki w środku litery) wymawia się jak s. Stąd np. Szabas zamiast Szabat. I tak dochodzimy do tytułowego imienia Basjah, czyli po naszemu Basia.

Piotr Trzaskalski, Mój rower.

Od czasu kiedy film przeszedł przez ekrany kin, słyszę z różnych stron: obejrzyj koniecznie. No i obejrzeliśmy w zaciszu domowym, choć dla zdjęć, muzyki warto pójść do kina. Film to mądra, prosta opowieść o trudnych relacjach, zaskakujących wyborach, o braku komunikacji oraz podpowiedź, by w codziennym zbieganiu nie zapominać o słowach, gestach, by dorosły mężczyzna nie nosił latami pytania do ojca; pytania: cieszyłeś się, kiedy się urodziłem? Spotkanie, już właściwie czterech pokoleń, niby różnych, a przecież potrzeba miłości, akceptacji zawsze jest taka sama.

Wyjazdy wakacyjne trwają, na planowanie trochę późno, ale jeśli ktoś będzie niedaleko Supraśla, albo będzie tam kiedykolwiek, albo jeśli ciekaw jest rzeczy pięknych, niech tam zajrzy koniecznie. Urocze miasteczko, interesujące miejsca, ciekawy kawałek historii. Urodą wyróżnia się monastyr. Przed niewielu laty, była to smutna, zrujnowana budowla. Pyszni się teraz swoją urodą, wydobytą przez nowe dachy, elewacje, podkreślone walory architektoniczne, tak dobrze współgrające z błękitem nieba. Wart jest obejrzenia, ale koniecznie trzeba zobaczyć Muzeum Ikon.

Pewnego wieczoru postanowiłam skorzystać z oferty stacji „Ale kino” i obejrzeć film kostiumowy o miłości. Bardzo lubię te dziewiętnastowieczne historie pokazujące świat, w którym życie toczyło się powoli, a dziewczęta czekały na królewicza z bajki. Tym razem też myślałam, że zrelaksuję się, może przy okazji wszyję łaty w spodenkach wnuczka.

Tymczasem już pierwsza scena kazała mi porzucić myśl o jakichkolwiek przyziemnych czynnościach. Wbita w fotel, bez odrywania wzroku od ekranu siedziałam zaczarowana aż do momentu zniknięcia ostatnich napisów końcowych.

Zespół wokalny to Marta Bizoń, Katarzyna Jamróz, Renata Świerczyńska, Katarzyna Zielińska, Andrzej Róg. W roli wokalisty występuje też Jacek Cygan, który jest autorem polskiej wersji starych żydowskich piosenek, ale też nowych tekstów.

Wszechmocny jest pełnią: ciszą i dźwiękiem, milczeniem, wypowiedzianym słowem, zapachem, ciemnością i obrazem, czynem, ale i odpoczywaniem.

Imagine 2012. Scenariusz i reżyseria Andrzej Jakimowski, w rolach głównych Edward Hogg, Alexandra Maria Lara, muzyka: Tomasz Gąssowski, zdjęcia: Adam Bajerski

Można tego filmu nie zobaczyć, można nie przeczytać wielu pięknych, wartościowych opowieści, nie wysłuchać koncertów. Nie dyskutuje się o potrzebach. Ja wyszłam z kina bogatsza, z poczuciem – rozumiem lepiej ludzi żyjących obok mnie. Niewidomych. Ale nie tylko.

Może powinnam polecić którąś nową wersję „tomów”, bo „Kazania…” rozeszły się jak „świeże bułeczki”, ale ja zachęcam nie do postawienia ich na półce obok innych dzieł, ale położenia na stoliku, gdzie są aktualnie czytane książki. Warto do „Kazań…” zaglądać, by „usłyszeć” jak Pastor mówił, wyobrazić sobie tłumy słuchaczy w Szanghaju, w Londynie, którzy w skupieniu słuchali jego słów i pomyśleć, co w tych kazaniach było takiego fascynującego, że ludzie wypełniali ogromne sale, by być ze słowem tego niezwykłego człowieka.

W 1992 roku dwie nostalgiczne pieśni, Sodade i Miss Perfumado sprawiły, że nazwisko Cesarii Evory stało się sławne, a na muzycznej mapie świata zaistniało nowe miejsce: Cabo Verde. Cesaria była i pozostanie jego ikoną, uosobieniem duszy, głosem Wysp Zielonego Przylądka, jedną z największych gwiazd muzyki świata.

Simon Sebag Montefiore, „Jerozolima. Biografia”

Leszana haba biruszalaim

czyli

w przyszłym roku – w Jerozolimie

Nie musi to być dopiero za rok, wystarczy otworzyć książkę napisaną przez brytyjskiego historyka, dziennikarza, pisarza, Simona Sebaga Montefiore, pt. „Jerozolima. Biografia”. Kto raz był w tym niezwykłym mieście, już zawsze będzie wzdychał z tęsknotą, by choć przez chwilę znowu pospacerować krętymi uliczkami, poczuć zapach murów, usłyszeć pokrzykiwania handlarzy i zaproszenie muezina na modlitwę, posiedzieć w ciszy ogrodu oliwnego. Nie wszyscy mogą tam pojechać, ale namiastkę takiej sentymentalnej podróży można przeżyć wczytując się w kolejne opowieści Montefiore.

Reżyseria: Tom Hooper

Występują: Hugh Jackman, Russell Crowe i inni. Anne Hathaway – decyzją oskarowego jury 2013 uznana została za najlepszą aktorkę drugoplanową, wygrała też Złote Globy.

Lepsze jutro…

To fragment tekstu finałowej piosenki, której melodia na długo po wyjściu z kina brzmi jeszcze w uszach. Śpiewają ją ludzie gotowi pójść na śmierć za sprawę, dla idei, ludzie, którzy chcą zmian, bo mają dosyć dotychczasowego życia. Wychodziłam z kina z ewangelicznym przesłaniem – chcemy lepszego jutra!