W mijającym roku w szczególny sposób towarzyszyła mi poezja Juliana Tuwima. W dużej mierze, z racji specyfiki mojej pracy, była to część twórczości poświęcona najmłodszym, trzeba przyznać fenomenalna, niezmiennie przyjmowana z entuzjazmem, wyzwalająca ogromną aktywność twórczą i prawdziwą radość u dzieci.

Niedawno w zborze w Niepołomicach rozważano fragment z Ewangelii Mateusza o tym, że powinniśmy być jak dzieci. Dyskusja była burzliwa, były różne zdania. Dzięki temu przypomniałam sobie, że kilka miesięcy temu dostałam od znajomego maila, w którym były cytaty dotyczące dzieciństwa. Zdaniem ich autorów bycie dzieckiem oznacza: bycie radosnym, szczerym w swych uczuciach, posiadanie umiejętności nieustannego zdziwienia tym co nas otacza, podziwiania tego. Dziecko ich zdaniem pozwala się kształtować, zmieniać, rozwija się, nabywa nowe umiejętności.

Autorem powyższych słów jest Saul z Tarsu, później Paweł, sługa i powołany apostoł Mesjasza Jezusa. Język Pawła często płonie ogniem świętej Bożej gorliwości, ale gdy prowadzi on wykład teologiczny, bardzo precyzyjnie dobiera słowa. Można odnieść wrażenie, że czasami używa gotowych „zestawów”, które zapewne po stokroć powtarzał w swoich kazaniach, komentując każde słowo, każdy przyimek, zaimek i przedrostek... Jaka szkoda, że chwilowo nie możemy teraz słuchać tych jego autorskich objaśnień.