Mając rogów siedem i oczu siedem, które są siedem duchów Bożych posłanych na całą ziemię. – Obj. 5:6

W niektórych wizjach biblijnych pojawiają się fantastyczne zwierzęta. Rogate smoki, wielogłowe lamparty, skrzydlate lwy słusznie budzą przerażenie, jako że obrazują niszczycielskie, krwiożercze i wynaturzone władze złego świata. Na tym tle baranek wyobrażający Jezusa winien przywoływać ciepłe, spokojne uczucia niewinności i bezbronności. Ale i w tym obrazie pojawia się pewne zaburzenie. Baranek ma siedem rogów i siedem oczu. Takie zwierzę nie występuje w naturze, a gdyby się pojawiło, to wzbudziłoby sensację i z pewnością nie zostałoby uznane za okaz zwierzęcej urody.

...żeś był zabity i kupiłeś nas Bogu przez krew twoją – Obj. 5:9.

Oko za oko, ząb za ząb, życie za życie – to przysłowiowe ujęcie absolutnej sprawiedliwości wydaje nam się przeważnie nieadekwatne do zaistniałej sytuacji. Gdy sami popełniamy występki, wolelibyśmy korzystać z prawa do miłosierdzia, czyli odstąpienia od proporcjonalnego zadośćuczynienia; gdy zaś błędy popełniają inni, oczekujemy często surowszej reakcji, niż wynikałoby to z powyższej zasady. Na szczęście Boże reguły nie podlegają ludzkim emocjom.

Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawidowy... baranek stał jakby zabity. – Obj. 5:5‑6

Zagadka według znanego wzoru trzech rzeczy: Co łączy lwa, korzeń i baranka? Osoba trochę zapoznana z Biblią odgadnie bez trudu: są to trzy symboliczne określenia Jezusa. Jeśli jednak pogłębimy to pytanie i poprosimy o objaśnienie związku owych trzech symboli występujących w jednym kontekście, to odpowiedź okaże się wcale nie taka prosta.

I płakałem bardzo, że nikt godny nie był znaleziony, aby otworzył księgę i wejrzał w nią. – Obj. 5:4

Pewien pastor miał straszny sen. Śniło mu się, że został wezwany do umierającego człowieka, by go pocieszyć. Wyciągnął z torby swoją starą Biblię, otworzył ją i chciał przeczytać z niej najpiękniejsze miejsca o zmartwychwstaniu. Ale jego Biblia kończyła się na księdze Malachiasza...

I widziałem w prawej ręce siedzącego na stolicy [księgę zapisaną]^* wewnątrz i z tyłu,
zapieczętowaną siedmioma pieczęciami.– Obj. 5:1

^* Słowa „księgę zapisaną” znajdują się w Kodeksie Synaickim,
ale jako (słuszny) dopisek korektora na dole strony.

Boża pamięć jest idealna. Nie wymaga notatek. Bóg pragnie jednak uchylić rąbka swej tajemnicy. Dlatego zapisuje niektóre swoje myśli w księgę, by mogły je odczytać upoważnione przez Niego osoby.

I upadli dwadzieścia czterej starcy przed siedzącym na tronie, (...) i rzucali korony swoje przed tronem – Obj. 4:10.

Młodsi liczyli sobie naonczas około pięciuset lat. Narodziny tych najstarszych tonęły w mrokach niepamiętnych dziejów. Skórę ich pożółkłą i zmarszczoną jak pergaminowe karty okrywały odświętne szaty, gdy do czytania opuszczali arkę. Złote korony uroczyście zrzucali przed Wiekuistym. Leżąc w niskim pokłonie śpiewali starą i nową pieśń stworzenia i odkupienia.

A odpoczynku nie mają dniem i nocą, mówiąc:
Święty, święty, święty, święty,
święty, święty, święty,
święty
Pan, Bóg, Wszechmogący, który był i jest i przyjść ma. – Obj. 4:8

Według zasad współczesnej stylistyki kilkakrotne powtórzenie tego samego słowa jest uznawane za błąd. Nie brakuje nam papieru i atramentu, a jednak uważamy, że szkoda czasu na pisanie i czytanie jednego i tego samego. Nieco inaczej przedstawia się to w muzyce. Operowanie jednym motywem jest w niej niemalże zasadą. Są nawet takie rodzaje muzyki, w których wielokrotne powtórzenia stanowią niezbędny środek wyrazu. Proroctwo to właściwie pieśń. Przeznaczone do publicznego odczytywania, ma pobudzać emocje, a nie tylko przekazywać informacje. Temu między innymi służą powtórzenia.

A w pośrodku tronu i wokoło tronu czworo zwierząt pełnych oczu z przodu i z tyłu. – Obj. 4:6

Gdy człowiek o złotym charakterze, srebrnych ustach, ozdobiony klejnotami szlachetnych uczynków przepłynie ognistą rzekę, stanie przed dwudziestoma czterema starcami, by upaść w pokłonie przed Bożym tronem unoszonym przez cztery istoty. Ich skrzydła dwoją się i troją w bezgłośnym trzepocie, a niezliczone oczy przepatrujące ziemię kierują sprawami wszystkiego, co ją napełnia. I tylko jedna para wpatrzona jest dokładnie w niego. Raz oczy te zmarszczą się w cichym gniewie, innym razem zapłoną radością. Czasem spojrzeniem drogę wskażą, czasami zapłaczą... Gdy chłód i trwoga, ciepły puch ochroni, zagrzeje pisklaka, potężne skrzydła porwą go wysoko, skąd ziemskie sprawy zdadzą się być pyłkiem niewartym strzepnięcia niebiańską ręką. I nie jest to wcale wizja przyszłego nieba, ale codziennej rzeczywistości świętego obcowania z Niewyrażalnym i Niepojętym.

Przed tronem jakoby morze szklane podobne kryształowi – Obj. 4:6.

Wyobraź sobie, że zostałeś zaproszony na spotkanie w pałacu prezydenckim albo nawet w królewskim, w Londynie na przykład. Jechałeś przez cały dzień w upale. Gdy jesteś już na miejscu, dowiadujesz się, że nie ma wody. A za godzinę masz stanąć przed królową, która założy Ci na szyję ważne odznaczenie. Jak byś się czuł, gdybyś nie miał szansy się obmyć i zmienić ubrania?

I siedem lamp ognistych gorejących przed stolicą. – Obj. 4:5.

Ogień jest najbardziej energetycznym z żywiołów. Jest nie tylko jasny i ciepły, ale też zadziwia ruchliwością i zmiennością. Można godzinami obserwować jego taniec w tysiącach odmian, kolorów i kształtów. Nic dziwnego, że ta piękna i trudno uchwytna energia niezmiennie towarzyszy biblijnym objawieniom Boga.

Ten, który siedział, podobny na wejrzeniu kamieniowi jaspisowi i sardynowi.– Obj. 4:3.

Czerwono-zielone światło wśród obłoków dymu, a do tego błyski, grzmoty i głośna muzyka – to obecnie łatwo rozpoznawalny obraz, który na pierwszy rzut oka zupełnie nie kojarzy się z religijnym krajobrazem. A jednak w taki właśnie sposób opisany został przez Jana tron Boży.

A kapłani około stolicy, stolic dwadzieścia cztery i starcy siedzący, obleczeni w biel.
– Obj. 4:3‑4 (wg Kodeksu Synaickiego)

Z dziecięcych doświadczeń na karuzeli każdy pamięta, że przesunięcie się w kierunku jej środka wymagało wysiłku i powodowało przyspieszenie obrotów. Ruch odwrotny był łatwiejszy i zmniejszał prędkość obrotu. Fizyka nazywa to zasadą zachowania momentu pędu, która dotyczy zarówno układów planetarnych i astralnych, jak i cząsteczek budowy materii.

Oto drzwi były otworzone w niebie, a oto^* głos pierwszy, który słyszałem, jako trąby rozmawiającej ze mną, mówiący: Wstąp tu. – Obj. 4:1

^* „Oto” dodane wg Kodeksu Synaickiego

Do Jerozolimy się nie chodzi ani nie jeździ, lecz wstępuje. Gdy Izraelczyk wybiera się do stolicy, mówi: ani oleh li-Jeruszalaim, czyli „wstępuję [wznoszę się] do Jerozolimy”. Ma to swoje geograficzne uzasadnienie, jako że miasto położone jest na wzgórzu. Ale ważniejsze jest to, że do Jerozolimy pielgrzymuje się przede wszystkim na święta, czyli po to, by spotkać Boga, który mieszka wysoko w niebie.

A obróciwszy się, ujrzałem siedem świeczników złotych, a pośród siedmiu świeczników podobnego Synowi Człowieczemu.– Obj. 1:12‑13

Zanim przekroczymy z Janem bramy niebios, by ujrzeć to, co on zobaczył w drugiej wizji, obróćmy się jeszcze, by popatrzeć na głos między świecznikami, oprowadzający po siedmiu zborach w Azji.

Ponieważ tak letni jesteś, a ani gorący, ani zimny [nie] jesteś, powstrzymam usta twoje.^* – Obj. 3:16

Są ludzie, którzy mają telefony, ale gdy do nich zadzwonisz, możesz tylko nagrać się na „sekretarkę automatyczną”. Mają e-maile, ale nie włączają komputera, bo w ich skrzynce pojawia się rzekomo tylko SPAM, mają domofony i kamery, ale nie ruszą się z fotela, by otworzyć gościowi. Tacy ludzie przegapią ważną wizytę.