I stały się gromy* i błyskawice, i głosy, i gromy – Obj. 16:18.
* Powtórzenie słowa „gromy” wg Kodeksu Synajskiego.
Burza jest jednym z tych zjawisk przyrodniczych, które jednocześnie i przerażają, i fascynują. Najpierw rozlegają się groźne pomruki i pojawiają się trudne do zlokalizowania rozbłyski światła. Zza horyzontu nadciągają skłębione zwały imponujących chmur, zrywa się wiatr, nagle uderza oślepiająca błyskawica, której towarzyszy ogłuszający grzmot, potem druga i trzecia... Z nieba strugami leje się woda. Nie trwa długo ten poryw, a po burzy nastaje pachnąca cisza, przerywana jedynie oddalającymi się gromami. Zza chmur wyziera słońce, a trawy rozbłyskują tysiącami skrzących się diamentów.
A szósty wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat i wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów od wschodu słońca – Obj. 16:12.
Eufrat, rzeka o długości 2736 km, wypływająca z gór Taurus we wschodniej Turcji, przepływająca przez Syrię oraz Irak i wpadająca do Zatoki Perskiej. Według przekazu biblijnego, jedna z czterech rzek wypływających z raju. Rozwinęły się wokół niej najstarsze cywilizacje świata. Najsłynniejszym miastem nad Eufratem był historyczny Babilon.
Opowiadanie, podobnie jak utwór muzyczny – a w odróżnieniu od obrazu czy inscenizacji – poddane jest rytmowi czasowemu. Opowiada się wydarzenia jedno po drugim, nawet jeśli coś dzieje się równocześnie. Jeden narrator nie może opowiadać dwóch historii na raz. Na obrazie można ukazać kilka równoległych scen. Dawni ilustratorzy potrafili na jednym płótnie zmieścić na przykład całą fabułę Księgi Estery. Tego nie da się zrobić w normalnie napisanym tekście.