Księga Syracha, który ok.130‑120 r. p.n.e. przełożył na język grecki hebrajskie pisma swego dziadka imieniem Jeszua, żyjącego około 190‑180 r. p.n.e., należy do zbioru ksiąg deuterokanonicznych, nie przez wszystkich zaliczanych do Pism Świętych. Tym niemniej zawiera ona ciekawe pouczenia bazujące na poznaniu Prawa i Proroków, jak w prologu oświadcza sam autor:

Bóg szedł z Temanu, Święty z góry Paran, Sela!
Jego majestat okrył niebiosa,
ziemia była pełna jego chwały.
Jego blask był jak światłość,
rogi wychodziły z jego rąk,
a tam była ukryta jego moc.
Przed nim szła zaraza,
płonące węgle szły przed jego nogami.
Stanął i zmierzył ziemię,
spojrzał i rozproszył narody;
góry wieczyste zostały skruszone,
skłoniły się pagórki dawne.
Jego drogi są wieczne.

Hab. 3:3‑6