DROGA NR 10 – MALOWNICZA TRASA NAD GRANICĄ

Opracowanie Kasia Śmiałkowska | Opublikowane w piątek, 07 maja 2021

Droga nr 10, ciągnąca się równolegle do granicy z Egiptem, jest jedną z najdłuższych utwardzonych tras w Izraelu, ale jest też prawie na pewno najmniej uczęszczaną drogą w kraju i przez większość roku jest niemal całkowicie wyludniona.

Ograniczenia wynikające z bezpieczeństwa zabraniają nienadzorowanego ruchu cywilnego wzdłuż malowniczej wąskiej drogi o długości 182 km, która rozciąga się od południowo-zachodniego krańca granicy ze Strefą Gazy, w jej najbardziej wysuniętym na północ punkcie, do węzła Sayarim, około 70 km na północ od Ejlatu, gdzie łączy się z drogą 12, która jest czasami zamknięta dla ruchu cywilnego.

Na niektórych odcinkach droga nr 10 jest usiana wybojami, więc szybkie przedostanie się z punktu A do punktu B jest prawie niemożliwe; nie o to jednak chodzi, ponieważ jest bardzo niewiele miejsc, do których ta droga prowadzi. Każdy, kto zapuści się tą drogą w rzadkich przypadkach, gdy jest ona otwarta, prawdopodobnie się nie spieszy, ponieważ widoki sięgające na Synaj aż poza graniczny płot są olśniewające.

Gdy zdarza się, że droga jest otwarta, żołnierze przy blokadach sprawdzają tożsamość i liczą samochody oraz ich pasażerów, aby mieć pewność, że wszyscy do końca dnia wyjadą.

Od zachodniej strony trasa jest wyznaczona przez imponujące, wysokie stalowe ogrodzenie graniczne, które stanowi najbardziej widoczny elemente stworzony przez człowieka w promieniu wielu kilometrów; na niektórych odcinkach ów płot wydaje się również oddzielać dwa charakterystyczne krajobrazy i podkreśla różnice geograficzne między izraelską pustynią Negew i egipską pustynią Synaj.

Synaj w niektórych miejscach wygląda jak iście marsjański krajobraz. Dla tych, którzy służyli w IDF na tym terytorium przed jego powrotem do Egiptu, widoki przywołują wspomnienia z czasów niekiedy obarczonych niebezpieczeństwami, z dala od domu i rodziny, jakby na obcej planecie, na której często nigdzie nie było śladów życia. Z drugiej strony, rozciągający się w przeciwnym kierunku Negew wydaje się bardziej znajomy – to jałowy krajobraz z dużą ilością piaskowca i rozsianą tu i ówdzie typową dla pustyni roślinnością.

Izraelczycy spoglądający w głąb Egiptu widzą mniej więcej co kilometr betonowe czworoboki, a w nich posterunki graniczne dla żołnierzy pilnujących wież strażniczych, aby nikt nie przechodził w żadnym kierunku. Posterunki izraelskie są bardziej dyskretne i rzadziej rozmieszczone.

Trasa nr 10 pojawiała się często w wiadomościach przed ukończeniem trzyletniej budowy ogrodzenia w 2013 r. z powodu wielu ataków terrorystycznych, które miały miejsce z kierunku Synaju.

Po prawie 30 latach od podpisania traktatu pokojowego z Egiptem Izrael uznał za niezbędne wzniesienie bariery – przede wszystkim w celu zmniejszenia zagrożenia terrorystycznego; a także, by położyć kres napływowi afrykańskich azylantów i migrantów uciekających przed niebezpieczeństwami i trudnościami we własnych krajach oraz powstrzymać handel ludźmi i przemyt narkotyków.

Ogrodzenie od razu po jego ukończeniu radykalnie zmieniło sytuację w zakresie bezpieczeństwa i po kilku latach spokoju istnieje nadzieja na częstsze otwieranie drogi dla ruchu cywilnego, choć będzie to zależało od bieżących ocen bezpieczeństwa.

Trasy tej z pewnością nie należy wybierać, aby dostać się do Ejlatu, ponieważ nigdzie na niej nie ma usług, a najbliższe społeczności cywilne są daleko.

Droga przebiega przez prawdopodobnie najbardziej odległą część Izraela, a pokonanie nawet jej części będzie wymagało całodniowej wycieczki. Nadaje się dla prawie wszystkich pojazdów, chociaż preferowane są te z dużym prześwitem. Jazda w większości wymaga szczególnej uwagi ze względu na złą nawierzchnię drogi.

Lokalizacja drogi nr 10 (źródło: Wikipedia, by costello)