Droga nr 10, ciągnąca się równolegle do granicy z Egiptem, jest jedną z najdłuższych utwardzonych tras w Izraelu, ale jest też prawie na pewno najmniej uczęszczaną drogą w kraju i przez większość roku jest niemal całkowicie wyludniona.

Ograniczenia wynikające z bezpieczeństwa zabraniają nienadzorowanego ruchu cywilnego wzdłuż malowniczej wąskiej drogi o długości 182 km, która rozciąga się od południowo-zachodniego krańca granicy ze Strefą Gazy, w jej najbardziej wysuniętym na północ punkcie, do węzła Sayarim, około 70 km na północ od Ejlatu, gdzie łączy się z drogą 12, która jest czasami zamknięta dla ruchu cywilnego.

W 1916 roku sytuacja sił osmańskich na Bliskim Wschodzie wyglądała raczej ponuro. Trudno było im odeprzeć wielostronny atak Brytyjczyków. Latem rozpoczęło się powstanie arabskie, prowadzona przez emirów Abdullaha i Fajsala, przy wsparciu Wielkiej Brytanii, która wysłała w ten region Lawrence'a z Arabii. Jeszcze przed wybuchem I wojny światowej Imperium Osmańskie było znane jako „chory Europejczyk”. W tym momencie, po dwóch latach walki, chory był na łożu śmierci.

Pod tunelami przy Zachodniej Ścianie izraelscy archeolodzy odkryli jordańską amunicję – prawdopodobnie schowaną tam podczas wojny sześciodniowej w 1967 roku, kiedy toczyły się walki o Stare Miasto. Przeleżała tam nietknięta 53 lata.

Jak informuje Urząd ds. Zabytków, wśród przedmiotów znalezionych podczas wykopalisk w cysternie pod wejściem do tuneli było „dziesięć pełnych magazynków do karabinu maszynowego Bren, pełne ładowniki oraz dwa bagnety do brytyjskiego karabinu Lee Enfield”.